Life

.
.
กลับมาอัพ Blog เสียทีหลังจากอู้มานานครับ จริงๆเพราะโดนความไม่ราบลื่นของชีวิตเล่นงานอย่างหนัก ไม่ใช่จากแค่ดราม่าอันที่แล้วหรอกครับ แต่มีอีกเพียบแลยละ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมมีปัญหากับทั้งเพื่อนในทีม ที่เรียนด้วยกันซ้ำร้ายยังกับ admin network ของมหาลัยอีก ยังไม่นับกับ Dean ต่างหาก มา list กันเลยดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง..
.
1.   งานกลุ่มที่ตอนแรกเกือบ Delay ใช่ครับแค่นั้นละครับทะเลาะกันจะเป็นจะตาย จริงอยู่งานนี้ผมผิดเกินครึ่งที่รับปากว่าจะช่วยทำตรงส่วนที่ขาดไปแล้วผมทำเกือบไม่ทัน แต่สุดท้ายมันก็ทันครับแต่พวกนั้นมันจะเป็นจะตายกัน ทะเลาะกันชนิดเผาผีเลยละ จริงๆแล้วผมเคืองมากเพราะ Syllabus + Project Detail เนี่ยผมเป็นคนเดียวในห้องที่ได้มาก่อนใครเนื่องจาก Em ไปหาอจ แล้วเขาส่งมาให้ผมรวดเดียวสำหรับทั้งเทอม พูดง่ายๆคือทีมผมรู้ล่วงหน้าทุกอย่างหมด แต่อาจจะเพราะแบบนี้ สองสัปดาห์แรก มันเลยไม่ขยับกันทั้งๆที่ตอนแรกผมจะรีบๆทำให้เสร็จ และแล้วก็เกิดเรื่องจนได้ แน่ล่ะเอาจริงๆมองหน้ากันไม่ติดหรอกครับ แต่ในเมื่องานกลุ่ม A ก็ A หมด ตกก็ตกหมด ส่วนตัวผมกล้ารับผิดของผมตรงๆแล้วก็บอกอจตรงๆว่าผมผิดเอง พี่แกเลยไม่ได้ว่าอะไรมากนัก เพราะจริงๆงานมันก็ไม่ Late
.
2. ต่อมาก็เรื่องงี่เง่าตามเคยครับ ผมโหลดเพลงด้วยเนทมหาลัยแล้ว โดน Admin โทรมาด่าหาว่าละเมิดลิขสิทธิ์ ผมก็ตอบกลับสิครับว่าเพลงไม่ได้มี ลิขสิทธิ์ในประเทศนี้ซะหน่อย มันก็บอกจะส่งเรื่องมาหน่วยกลาง และก็ตามเคยครับเอาผิดผมไม่ได้เพราะมันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงเลย แต่ผมเคืองครับทีนี้ระบบอะไรก็ตามของมหาลัยล่ม ผมจะไปเย้ยมันแค่เนทมหาลัยผมไม่ใช้ก็ได้ ตอนนี้ผมซื้อ Air Card มาแล้วทีนี้ผมจะเปิดเวปอะไรก็เรื่องของผมละ
.
3.จะจบอยู่แล้วเสือกไม่มีวิชาให้ตูลง .... ตามนั้นผมวางแผนไว้ดิบดี Request Class ไปตั้งนาน ปรากฏว่า Dean เขาไม่ได้ตามเรื่องเลย (แหงๆ) เพราะส่งเรื่องไปตั้งแต่กลางปี course ที่รออยู่ก็ไม่เปิด จนผมต้องไปตามหานักเรียนสายเดียวกันมาเปิดวิชา และแล้วมันก็โง่เปิดให้ผิดอัน จน นศ เมลไปมากันให้วุ่น แน่นอนครับมันแค้นผมแน่ๆ แต่ช่างหัวมันผมมาเพื่อเรียนและอะไรที่ผมจะเอา ผมก็จะเอาให้ได้ แน่นอนว่าเทอมนี้ผมได้วิชาที่ผมอยากได้มาละแถม เนื้อหาก็พร้อมลุย เสียอย่างเดียวคือ จบไม่ทันสิ้นปีนี้ อดไปงาน สิบบอร์ดเลยให้ตายสิ
.
4. ที่ทำงานแห่งนึงผม ...... จากเวป Order Online ที่เคยทำไว้ให้เนี่ยมันก็ทำงาน ok อยู่หรอกนะแต่พี่แกเล่นเอาเวปไปโฆษณา ซึ่งจริงๆมันอาจจะดี ถ้ามีคนติดต่อผมเรื่องจะให้ไปทำให้ แต่ .... ไม่ใช่ตอนนี้ว้อยคนกำลังเหนื่อยเรื่องเรียนยังต้องมานั่ง monitor server อีกตอนนี้บีบให้ที่ทำงานสั่ง Secure Router มาละ ไม่ไหวพวกลองวิชามันก็มาสิ เอาเวปไปลงนิตยสารเนี่ย แต่เดิมมีแค่ลูกค้าขาประจำเขาไม่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกเฟ้ย..
.
.
เอาละทีนี้ก็มาเรื่องดีๆมั่งละกัน..
.
1. ซื้อ Air Card แล้วชีวิตดีขึ้นจริงๆด้วยละ ทีนี้จะไปที่ไหนก็กาง nb + เล่นเนตได้สบาย อยู่มหาลัยก็เปิดได้ทุกเวปไม่ต้องกลัวโดน monitor อีก แค่ไม่ให้ที่ทำงานรู้ว่าเรามีก็พอ จะได้ไม่กวนใจเวลายุ่งๆ รีโมทได้ก็ไม่ได้ใช่ว่าจ้างตรู 24/7 นาเฟ้ย ขอชีวิตส่วนตัวมั่งแสรด
.
2.ในที่สุดก็ตกลงใจซื้อ SSD (Solid State Drive) แล้วครับ เนื่องจากได้โบนัสจากที่ทำงานนี่แหละ เลยเอาซะหน่อยแน่นอนว่าชีวิตดีขึ้นจริงๆเช่นกัน มังกะที่ Zip ไว้เป็นแพคเปิดวูบเดียวขึ้น แถม batt จากชั่วโมงเดียวกลายเป็นสอง  พูดง่ายๆคือลงทุนไป 300 $ แต่รู้สึกเลยว่าชีวิตมีคุณค่าเพิ่มขึ้นมากเลยละ แต่ก่อนใช้ 7200 + ram 16 ว่าเร็วแล้วนะ ตอนนี้ SSD เร็วกว่าได้แบบเกือบครึ่ง แถมใช้ไฟน้อยลง
.
3.ที่ทำงาน สั่ง Laser Printer ตัวใหม่มาล่ะ ทีนี้เวลาจะ Print ใบโฆษณา ไม่ต้องมานั่งกลับกระดาษแล้ว ลดการเสียเวลาโง่ๆ กับชีวิตได้ซะที
.
4.ที่ทำงานมี Web Designer แล้ว แน่นอนว่าผมอาจจะได้ตังน้อยลงแต่ถ้าพูดตรงๆ ผมไม่อยากทำด้าน Design อยู่แล้วละปวดใจ เพราะคิดไม่ออก
.
5. วิชา System Analysis สรุปมีคนเรียนสามคน ... ยอดไปเรย ทีนี้ก็เรียนได้อย่างสบายใจหลายๆเพราะไม่ต้องปวดกบาลคนเยอะเกิน

ทีนี้ก็ภาพประกอบละ
.
.
.
เริ่มกันด้วย Mouse และ Mouse Pad สำหรับทำงาน (จริงๆนะ)
.
.
.
อันนี้ปากกาแสนถนัดที่ซื้อมาจากเยาวราชหากใครผ่านไปแถวนั้นฝากซื้อเหมาโหลมาทีเหลือแท่งเดียวแล้ว
.
.
.
.
มาละ SSD สุดเท่ห์ (และทำให้ชีวิตดีขึ้น) Crucial 128gb Ram64mb ครับ
.
.
.
ข้างๆคือ Aircard ที่ทำให้ต่อเนทได้ทุกที่ (เกือบๆละนะ)
.
.
.
เริ่มรู้สึกว่ากว่าจะได้เริ่มทำอะไรทีต่อสายไฟซะ....
แล้วพบกันใหม่ครับ
ไหนๆมีโอกาส อัพ Blog ซะหน่อยละกันช่วงนี้ดองสนิท
. 
จริงๆของที่พ่อแม่สอนน่าจะเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดระหว่างครอบครัวมากกว่าเอาลง blog แท้ๆแต่ความรู้สึกของผมบ่งบอกว่ามันน่าจะเป็นเรื่องที่เอามาลง จะเข้าท่ากว่าซะงั้นแหละครับ
จริงๆมันมีเยอะนะ พ่อกับแม่พร่ำสอนผมหลายๆอย่างแต่ผมหยิบไอ้ที่มัน impact ที่สุดกับชีวิตของผมและผมเถียงไม่ออกมาลงแหละ
คำสอนของแม่
" จะเก่งแค่ไหนก็สู้มีคนมารักไม่ได้หรอก "
.
ผมใช้เวลามาราวๆ 1X ปีแล้วในการพิสูจน์คำสอนนี้ครับ และผมยังหาเรื่องเถียงไม่ได้เลยละ
ใช่ครับผมเจอกับตัวหลายครั้งหลายครา การที่เราเป็นฝ่ายถูกเป็นคนเก่งไม่ได้ดีไปกว่าการที่เป็นคนที่คนอื่นรักเลยครับ เพราะอะไรน่ะเหรอเพราะเอาเข้าจริงๆความเก่งของเราคนอื่นเขาก็ต้องการแค่ชั่วครั้งชั่วคราวแต่ถ้าคนมารักเนี่ย (ไม่ต้องพูดถึงพวก บูชา ชาบู หลงแบบไม่ลืมหูลืมตาเลยนะ) เขาจะช่วยเราด้วยความเต็มใจ
.
ค่าตอบแทนบางครั้งอาจจะไม่ต้องด้วยซ้ำ สำหรับคนที่ชีวิตเห็นมาแต่การที่คนอื่นอยู่กันด้วยผลประโยชน์อย่างผมตอนนั้นผมไม่เข้าใจหรอกครับ มองแค่ว่าก็มันผลประโยชน์นะสิ แต่พอมาเห็นการที่คนอื่นช่วยเหลือ+ทำสิ่งดีๆให้คนที่รักทั้งๆที่เขาอาจจะเสียผลประโยชน์ด้วยซ้ำเนี่ยจริงอยู่ตอนนั้นผมก็คงมองแค่ว่าคนๆนั้นไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เมื่อเวลาผ่านไปผมเห็นอะไรแบบนี้เยอะขึ้น แม้จะแอบน้อยใจบ้างว่าผมไม่มีหรอกมั้งคนที่รักและทำอะไรให้ผมโดยไม่หวังผลประโยชน์เนี่ย แต่ผมกลับไม่เคยคิดในตอนนั้นเลยว่า "ผมเคยให้อะไรคนอื่นโดยไม่ได้คำนวณหรือหวังผลรึเปล่า" อาจจะเพราะผมไม่เคยคิดได้แบบนั้นเลยไม่เข้าใจคำสอนของแม่
.
ถึงตอนนี้ไม่รู้จะสายไปหรือเปล่า ..... แต่ผมจะพยายามครับ....อย่างน้อยที่สุดคือพยายามรักคนอื่นนอกจากตัวเองดู...โดยที่ไม่ต้องพึ่งเงื่อนไข ไม่ต้องพึ่งเหตุผล จะมีวันนั้นไหม....ที่ผมจะรักใครซักคนได้อย่างหมดใจ...
.
.
คำสอนของพ่อ
" เรามีประโยชน์ เพื่อนที่ห่างไปนานแค่ไหนก็ต่อกันติด "
.
ตรงใจ ตรงความจริง ใช้ได้จริง และไม่มีบิดเบือน เป็นคำสอนที่ผมนับถือพ่อผมที่สุดตั้งแต่ผมยอมรับพ่อของผมเลยละครับผมเป็นคนที่ใช้ชีวิตยิ่งกว่าสายสม เพื่อนมีแล้วก็แยกทางไปคนละทาง  ตามแต่จุดหมายของแต่ละคนจะอำนวย การติดต่อของเพื่อนก็ขาดหายไป จริงอยู่ผมเหงาในหลายๆโอกาส อยากมีเพื่อนแต่ก่อนกลัวมากว่าพอเราหายไปซักพัก เพื่อนจะลืม จะทิ้ง สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ตอนที่ผมไปเที่ยวเล่นเมการอบแรก ยังไม่ค่อยได้เรียนว่ากันง่ายๆ ยังไม่ได้อะไรซักใบนั่นแหละ เพื่อนงี้หนีหายหมด ใช่สิกรูมันไม่มีประโยชน์ ขอให้ใครช่วยมันก็บอกไม่ว่างกันทั้งนั้นแหละ พอตอนนี้ได้งานทำที่เมกาแล้ว ได้ใบเขียว เรียนจบแล้ว และกำลังจะได้อีกสองใบ (จนพ่อด่าว่าจะสะสมใบจบเป็นคูปองเรอะ) คราวนี้ละเพื่อนๆบอกว่ามีไรให้ช่วยบอกนะ บลาๆ หนอย.....
.
.
กลับไปงานแต่งงานเพื่อนคราวก่อน ซึ่งหนนี้ต่างกับงานเลี้ยงรุ่น ซึ่งผมเห็นเลยว่ามีเฉพาะคนที่ ประสบความสำเร็จ (ไม่มากก็น้อย) เท่านั้นที่ปรากฏตัวถึงจะมีบ้างเพื่อนที่ไม่ค่อยเป็นชิ้นเป็นอัน แต่เห็นเลยว่าหลังจากที่ผมมีหลักฐานความสำเร็จเพื่อนมันก็กลับมาหา มาคุย ถึงตอนนี้แหละคำพ่อสอนก็ผุดขึ้นมาในหัวเลย 
แถมท้ายอีกนิดสำหรับคติที่ผมพูดบ่อยๆ
.
คุณตาเคยกล่าวไว้ " ไม่เครียดก็ไม่ป่วย " 
.
.
จริงไหมก็ดูผมที่ไม่เครียดเป็นตัวอย่างละกันครับ
แล้วพบกันใหม่

.

.

อืมนี่เป็นการอัพ Blog ที่ไร้สาระที่สุดที่เคยทำมาเลยละเหตุผลเรอะ กำลังจะเล่านี่ละครับ

.

.

อย่างที่ทราบกันดีว่าผมมักจะบ่นว่าชีวิตของผมไม่เคยราบรื่นน่ะใช่ แต่มันยังมีปัจจัยที่ทำให้ผมสามารถบริหารตัวเองได้อยู่แต่ทว่าตอนนี้ปัจจัยอันนั้นกำลังถูกทำลายลงไปครับนั่นคือ....

.

.

ผมไม่ได้อยู่คนเดียวมาอาทิตย์กว่าๆแล้ว ....

ทำไมน่ะเรอะ

1.มหาลัยเปิดเทอมใหญ่แล้วนะสิ คนเต็มเลยความสงบสุขกับห้องเงียบๆไม่มีแล้ว

2.ที่ office ก็มีคนตรึมเลยแถมมากันแต่เช้าไม่เข้ากันสายๆแบบแต่ก่อนแล้ว

3.ที่บ้านเจ้าของบ้านก็กลับมาพักผ่อน + แขกเขาอีก

.

สรุปคือไม่มีที่ๆจะให้ผมอยู่คนเดียวได้เลยนะสิไอ้อยู่คนเดียวนี่คือคนเดียวจริงๆเลยนะ แบบตอนทั้งตึกไม่มีใครเลยแบบนั้นแหละที่ผมต้องการ ปรกติจะมีวันแบบนี้อาทิตย์ละหนสองหน แต่ตอนนี้มันไม่มีเลยนะสิ ....

.

.

ตอนนี้เลยอยู่ในสถาพคล้ายๆเสียศูนย์นิดหน่อยหงุดหงิดพอควร แถมเริ่มเรียนวิชาใหม่แล้วด้วย ยากมากๆ วิชาสาย Financial Accounting เนี่ยไม่ได้ born to be …. จะรอดไหมวะนี่

.
.
อย่างที่รู้ๆกันแหละว่าวันนี้ที่เมกาเป็นวันประกาศอิสระภาพ แต่ก็ไม่มีไรมากหรอกครับ สำหรับผมมันเป็นช่วงที่ใครๆก็หยุดกันแต่ด้วยความตังน้อย เลยมาสิง Office จัดการงานค้างดีกว่า แต่โอกาสเหมาะที่ไม่มีใครมายุ่มย่ามเลยดอดไปซื้อรองเท้าออกกำลังกายอันใหม่ซะ
.
.
.
Asics Gel Keisei Version แรกสุด 
อันนี้สภาพของ Asics คู่เก่าที่เละไปแล้วจากการวิ่ง เจลแตก พื้นสึก แล้วข้างในเบี้ยวไปแล้ว
ราคาจริงของมันอยู่ที่ 129 $ แต่ซื้อมาตอนมันหมดรุ่น เหลือ 29$ (คุ้มโคตร)ใช้วิ่ง เดินทาง และอื่นๆมากมาย
หลับให้สบายนะเพื่อนยาก ขอขอบคุณนายจากใจจริง
.
.
และแล้ววันนี้ผมก็ได้รองเท้าใหม่ซะทีหลังจากหามานาน
.
.
. 
ได้ Adidas Bounce แบบเต็มเท้ามา พร้อมแผ่นรองซับแรงกระแทกด้านในแถมมาอีกอันต่างหาก
ราคาเต็มมัน 139 $ ได้มาในราคา 60$ ถือว่าแพงนิดหน่อยแต่ถ้าเทียบกับข้อไม่พังผมถือว่าถูกนะเพราะถ้าเข้ารพ รักษาไข ข้อ เอ็นอักเสบ โรคชรา(ไม่เกี่ยว) แพงกว่านี้มาก แถมผมใส่รองเท้าชนิด 4E(โคตรกว้าง) ต่างหาก
.
.
.
เอาล่ะหลังจากได้รองเท้าก็กลับมาขลุกใน Office ที่ไม่มีใครอยู่เพราะไปเที่ยวกันหมดเราก็ยึดได้สบายแฮ
แต่จริงๆงานค้างก็มีนะเออ คอมที่ต้องซ่อมก็มีระบบที่ต้องพัฒนาต่อและอื่นๆ
.
.
.
.
และเพื่อความประหยัดผมจึงได้แหงกอยู่ Office มันนี่แหละเพราะรถไฟคนเพียบไม่มีอารมณ์เบียดกลับ
.
.
.
.
ที่นี่มีเตียงพับด้วยละนอนได้เลยหมอนก็ซื้อมาแล้วอ่อก้อนปริศนานั่นไม่ต้องส่งคำตอบชิงโชคมานะครับ
แค่ลืมเอาออกตอนถ่ายภาพเท่านั้นแหละ
.
.
.
แล้วพบกันใหม่
.
.
วันนี้ไม่มีไรมาก แค่จะบอกว่าหลุดพ้นจากเกมออนไลน์ที่ชื่อท*าเวี่*นแล้วละ
.
.
โดนเล่นงานอยู่หลายเดือนแรกๆก็สนุกดีอยู่หรอกแต่ไปๆมาๆ เพื่อนเริ่มเลิกนั่นยังไม่เท่าไหร่ แต่การที่เจอ ทั้ง rollback และ เหตุการณ์bug (แบบดูไม่ออกเลยนะว่าไม่จงใจ) อื่นๆอีกหลายครั้งในที่สุดก็ตัดสินใจลบได้
.
.
จริงๆเล่นเกมออนไลน์เนี่ยหลายทีละไม่เคยเลิกเพราะประสบการณ์ดีๆเลยยกเว้น TRO beta อันนั้นอันเดียวจริงๆที่ประทับใจสุดๆได้แต่บอกตัวเองว่ารอบนี้หลุดพ้นแล้วและคงไม่ไปติดกับอะไรอีก
.
.
. 
วันนี้แค่นี้แหละ ปล.ตอนแรกมันกระสับกระส่ายพอๆกับเลิกอาการเสพติดเลยแต่ก่อนนี่ออนปุปเป็นต้องหันมาดูจนแทบไม่ทำไร (มีคนดูให้ก็ไม่ได้ช่วยมากนัก)